Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

η πολυασχολη συνομοταξια των Otikatsi και οι αλλοι


η συνομοταξια των Otikatsi δεν μπορει ευκολα να καταλαβει εκεινους που δεν συμπορευονται μαζι της και συμπεραινει εξιδιων -εκ της εμπειριας των μελων της δλδ, που ειναι πολυτρεχαλατα και πολυασχολα- τι μπορει να συμβαινει σε καποιον που π.χ. εξαφανιζεται απο προσωπου γης και δεν τηλεφωνει και φαινεται χαμενος, δεν υποθετει καν πως αυτος ο καημενος μπορει και να μενει νηστικος και αυπνος η αμπανιαριστος η και πεσμενος στο πατωμα πισω απο μια κλειστη πορτα με σπασμενα πλευρα και να καλει σε βοηθεια η να καλει σε βοηθεια απο μεσα του χωρις να εχει σπασει τα πλευρα του αλλα να του συμβαινει κατι αλλο, οπως ενα κομματακι (η ενα μεγαλυτερο κομματι) απο τη ψυχη του να εχει ξεκολλησει και να περιμενει ενα λογο σαν κολλα στιγμης να του γιανει αυτο τον ανυποφορο πονο να τον θεωρουν πεθαμενο ενω νιωθει ζωντανος, ενω το μονο του μειονεκτημα -κατα τη συνομοταξια- ειναι πως δεν ανηκει σε αυτην, δεν ειναι Otikatsi δλδ και δεν μπορει να πολυτρεχαλαει και να παριστανει τον πολυασχολο

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Έχω γνωρίσει έναν άνθρωπο από αυτούς που ονομάζεις οι «άλλοι», τόσο ζωντανό και δημιουργικό ώστε, όταν για τους δικούς του λόγους μου είπε «στα τσακίδια» κι εξαφανίστηκε απ΄ τη ζωή μου, να μου λείπει αφόρητα η ζωντάνια του και να την αποζητώ… Κι έτσι κάποτε έφτασα σε μπλογκς όπως τα δικά σου που με συνδέουν με εκείνα τα κομμάτια ψυχής που αποσπασμένα απ’ το «εγώ» νοηματοδοτούν εκ νέου «αυτόν τον κόσμο τον μικρό τον μέγα». Μπορεί και να ανήκω στη συνομοταξία των οτικάτσι, όμως αγωνίζομαι να μην ανήκω εξολοκλήρου, μάχη σκληρή, πίστεψέ με. Τα μπλογκς σου συνδράμουν τον αγώνα μου.
Σ’ ευχαριστώ
Ελένη